Wang Tianyi is 26 en runt een reclamebedrijf zonder collega's, zonder kantoor en zonder bureau achter zich. Hij zei zijn baan als productmanager op om AI-gegenereerde commercials te maken en verdient in een goede maand inmiddels tot 40.000 yuan — zo'n € 4.900 — schrijft Asia Financial. Hij is geen uitzondering, maar één datapunt in een van de opvallendste ondernemersstatistieken van het jaar.
Zeven miljoen bedrijven, één persoon per stuk
Het kerncijfer komt van de Wall Street Journal. In een artikel van 20 september meldt de krant dat jonge Chinezen in 2025 ruim zeven miljoen eenpersoonsstartups oprichtten, zo'n 42 procent meer dan het jaar ervoor. Het patroon is telkens hetzelfde: AI-tools hebben de kosten van werk dat vroeger een team vergde laten instorten, en een grimmige arbeidsmarkt — één op de zes Chinezen tussen 16 en 24 zit zonder werk — duwt een generatie richting iets eigens bouwen in plaats van wachten op een vacature.
Lokale overheden maken er economisch beleid van. Volgens Asia Financial trekt de stad Suzhou zo'n 700 miljoen yuan uit — ruwweg € 85 miljoen — om vóór 2028 meer dan 10.000 oprichters van eenpersoonsbedrijven op te leiden, en richtte ze in november een speciale ondersteuningsalliantie op. Chengdu geeft afgestudeerden tot 20.000 yuan, ongeveer € 2.400, om een AI-gedreven eenpersoonszaak te starten. Shanghai reserveerde een gebouw in het Jing'an-district waar solo-ondernemers kantoorruimte en rekenkracht krijgen.
Hoe de gereedschapskist er echt uitziet
De stack is goedkoop, gehuurd en kant-en-klaar. Zay Gao, een 23-jarige designer uit dezelfde reportages, draait zijn praktijk op een wisselende set AI-tools: Jimeng van ByteDance voor video, Suno en Udio voor muziek, Gemini van Google voor onderzoek en al de rest. Zijn abonnementen kosten 500 tot 1.000 yuan per maand — ongeveer € 60 tot € 120 — en zijn inkomsten kunnen inmiddels tippen aan die van grafisch ontwerpers bij grote techbedrijven. AI noemt hij "een verlengstuk van mijn brein".
De community telt net zo zwaar als de software. Karen Dai, 38, voormalig marketingdirecteur, verdient met haar eigen eenpersoonszaak zo'n 500.000 yuan per jaar — rond € 60.000 — en richtte SoloNest op, een netwerk in Shanghai voor solo-oprichters dat al meer dan honderd events organiseerde voor ruim 2.000 deelnemers. Haar samenvatting van het hele fenomeen: "Het eenpersoonsbedrijf is een product van het AI-tijdperk." AI heeft volgens haar de toetredingsdrempel verlaagd.
Europa heeft de grondstof al in huis
Ook hier is solo ondernemen geen niche. Eurostat-cijfers van eind 2025 zetten zelfstandigen zonder personeel op zo'n 7,6 procent van alle werkenden in de EU — miljoenen freelance ontwikkelaars, consultants, fotografen, boekhouders en vaklui. Ter vergelijking: het Amerikaanse Census Bureau telt ongeveer 30 miljoen solopreneurs, goed voor 6,8 procent van de Amerikaanse economie. Het verschil met de Chinese lichting zit niet in de aantallen, maar in de aanpak: zij behandelen AI als de productiemotor van het bedrijf, niet als een assistent voor erbij.
Stel je hetzelfde draaiboek voor in een Europees decor. Een copywriter in Gent die op één middag campagnes schrijft, vertaalt en lokaliseert voor drie markten. Een trouwfotograaf in Antwerpen bij wie selectie, nabewerking en albumontwerp 's nachts doordraaien. Een boekhouder in Utrecht die een AI-agent bonnetjes laat voorsorteren en de btw-aangifte laat klaarzetten ter controle. Niets daarvan vraagt durfkapitaal of een subsidie à la Suzhou: het maandelijkse toolbudget is vergelijkbaar met het koffiebudget van een coworkingplek.
Het draaiboek, vertaald
Vertrek vanuit één verkoopbaar product, niet vanuit "een AI-bedrijf". Wang verkoopt afgewerkte commercials. Gao verkoopt design. In beide gevallen koopt de klant een resultaat dat hij al begrijpt, en blijft AI onzichtbaar in de machinekamer. De zwakste solozaken zijn die welke "AI-diensten" in het luchtledige verkopen.
Houd je stack licht en opzegbaar. De geportretteerde Chinese oprichters geven minder dan € 120 per maand uit aan tools en wisselen vlot zodra er iets beters opduikt. Die discipline — maandabonnementen, geen lange contracten, geen maatwerk voordat een werkwijze zich bewezen heeft — mag je letterlijk overnemen.
Let op de regels die Chinese oprichters kunnen negeren. Wie in Europa klantgegevens in AI-tools stopt, is verwerkingsverantwoordelijke onder de AVG: check waar de tool data verwerkt en of er een verwerkersovereenkomst ligt voordat je iets herleidbaars uploadt. En onder de transparantieregels van de EU AI-verordening moet AI-gegenereerde content — synthetische video, gekloonde stemmen — als zodanig herkenbaar zijn. Geen van beide is een showstopper; allebei zijn ze goedkoper op dag één dan na een lastige vraag van een klant.
Leen ook de communitytruc. De meetups van SoloNest — de groep hield onlangs de 134e — horen net zo goed bij het model als de software. Alleen werken hoeft niet alleen beslissen te betekenen, en in de meeste Europese steden vinden mkb'ers en solo-ondernemers elkaar op freelancermeetups die dezelfde rol spelen.
Wanneer dit niet de juiste zet is
De overlevingscijfers verdienen evenveel aandacht als de succesverhalen. Uit SoloNests eigen data, aangehaald in de reportages, blijkt dat maar zo'n 20 procent van de leden duurzame omzet draait; 40 procent zoekt nog naar stabiel inkomen en nog eens 40 procent is nooit echt gestart. De zeven miljoen registraties zeggen veel over hoe makkelijk beginnen is geworden, en veel minder over hoeveel van die bedrijven er in 2027 nog zijn.
Soms is blijven zitten de betere keuze. Moet je inkomen volgende maand voorspelbaar zijn, dan is een solozaak op projectbasis een stressvol vehikel — en anders dan in China ligt er in de meeste Europese steden geen gemeentelijke premie van € 2.400 klaar. Is jouw dienst precies wat AI aan het banaliseren is — generieke teksten, stockachtig beeld, routinevertalingen — dan snijden goedkope tools aan twee kanten, want je potentiële klanten hebben ze ook. En gereglementeerde beroepen als accountancy, recht of zorg houden eisen die geen enkel abonnement vervangt.
De interessante vraag voor de meeste lezers is niet of je volgende week ontslag neemt en een eenpersoonszaak inschrijft. Ze is smaller: welke delen van je huidige werk zouden kunnen draaien zoals de bedrijven van Wang en Gao, en welke hebben echt jou nodig. Precies die inventaris levert de AI Readiness Scan van Cresly op — een concrete kaart van waar AI in jouw bedrijf past, en waar niet, voordat je ook maar één euro aan nieuwe tools uitgeeft.